2 yaş sendromu mu bu?

Bu aralar çok zor günler geçiriyoruz , hem ben hem sevgili annem. Çalıştığım için oğluma o bakıyor gün içinde o akşamları ben çıldırıyorum. Galiba 2 yaş sendromundayız yaklaşık 6-7 aydan beri, ama bu 10-15 günden beri had safhada artık ne yapmam gerekiyor ona bile karar veremiyorum :( Her şeyin tersini yapmaya bayılıyor. Mesela geçen hafta birlikte yürüyüşe çıktık yolun ortasından yürümek istiyor, elimi tutmayı reddediyor ne yaptıysam kararını değiştiremedim. En sonunda oğlum yoldan arabalar gider biz insanlar kaldırımları kullanırız dediğimde ise verdiği cevap akıllara zarar ; ANNE O ZAMAN BEN İNSAN DEĞİLİM ARABAYIM eee pes dedim artık yani pes bu çocuk daha 2,5 yaşında.

Sürekli bağırıp ağlayan bir çocukla karşı karşıyayız şimdi. Ne kadar bir süreç acaba bu inşallah kısa sürer. Sürekli herşeyi elde eden bir çocuk yetiştirmek istemiyorum ama şu içinde bulunduğumuz depresif durumda malesef yapmak zorunda kalıyorum bazen. Ne yapacağımı şaşırdım. Ramazan ve oruçla daha bir zor geliyor sanki.

Bazen onunla başa çıkamadığımı hissediyorum acaba benim oğlum hiperaktif mi :( Ya bir çocuk hiç oyuncakla oynamazmı ya oynamıyor yokk oynamıyor ne aldıysak hemen kırıp atıyor sonra tamir yapmaya çalışıyor. Geçtiğimiz hafta sonuda mutfağa geldi koşa koşa "anne bu futbolcular çok yamaraz (yaramaz) "dedi, niye oğlum dedim " ya baksana sürekli koşup koşup düşüyolar bari bende futbolcu olayım çünkü bende yamarazım" dedi.

Ben hiç bebek büyütmedim aslında oğlum her zaman akranlarından çok öndeydi bazen imrenirim bebek arabalarında uyuyan bebekleri çocukları görünce. Ben malesef oğlumu bebek arabasına koyup markete,pazara v.s. gidemedim. Sanki hep kocaman adamdı o sürekli sorular soran, sürekli bişeyler konuşan kocaman bi adam:)p

7-8 aylıkken bile kucağımda gider ve sürekli herşeyi gösterip bu bu diye işaret ederdi. Bende sanki karşımda 6-7 yaşında bir çocuk var gibi ayrıntısıyla anlatır bazende yanımdan geçenler acaba benim hakkımda ne düşünüyorlardır derdim. Düşünsenize kendi kendine sürekli konuşan bir kadın görüntüsü var karşılarında, bilmezler kucağımdaki 8 aylık veletin sorup sonrada gözlerini kocaman açıp dinlediğini.

Canım oğlum benim aman sen hiç hastalanma, acılarını dertlerini görmeyelim yeter. Ben ne kadar yorulsamda seninle herşeye razıyım.

Mutluyum Mutlusun Mutlu :)

05.07.2008 oğlum benim bana ilk defa bu gün canımmm diyerek defalarca sarıldın. Seni çok seviyorum küçük kuzum benim.

HAYATTAN NE ÖĞRENDİK GERÇEKTEN ?

Hayattan ne öğrendim?


“Hayattan ne öğrendiniz?”
Verilen süre içinde aklıma gelenleri aşağıda yazdım.Yanlışların doğruları götürmeyeceğini umuyorum:

* * *Sonsuz bir karanlığın içinden doğdum. Işığı gördüm, korktum. Ağladım.
Zamanla ışıkta yaşamayı öğrendim.
Karanlığı gördüm, korktum.
Gün geldi sonsuz karanlığa uğurladım sevdiklerimi...Ağladım.

* * *Yaşamayı öğrendim.
Doğumun, hayatın bitmeye başladığı an olduğunu; aradaki bölümün, ölümden çalınan zamanlar olduğunu öğrendim.

* * *Zamanı öğrendim.Yarıştım onunla...
Zamanla yarışılmayacağını, zamanla barışılacağını, zamanla öğrendim...

* * *İnsanı öğrendim.
Sonra insanların içinde iyiler ve kötüler olduğunu...
Sonra da her insanın içinde iyilik ve kötülük bulunduğunu öğrendim.

* * *Sevmeyi öğrendim.
Sonra güvenmeyi...
Sonra da güvenin sevgiden daha kalıcı olduğunu, sevginin güvenin sağlam zemini üzerine kurulduğunu öğrendim.

* * *İnsan tenini öğrendim.
Sonra tenin altında bir ruh bulunduğunu...
Sonra da ruhun aslında tenin üstünde olduğunu öğrendim.

* * *Evreni öğrendim.
Sonra evreni aydınlatmanın yollarını öğrendim.
Sonunda evreni aydınlatabilmek için önce çevreni aydınlatabilmek gerektiğini öğrendim.

* * *Ekmeği öğrendim.
Sonra barış için ekmeğin bolca üretilmesi gerektiğini...
Sonra da ekmeği hakça üleşmenin, bolca üretmek kadar önemli olduğunu öğrendim.

* * *Okumayı öğrendim.
Kendime yazıyı öğrettim sonra...
Ve bir süre sonra yazı, kendimi öğretti bana...

* * *Gitmeyi öğrendim.Sonra dayanamayıp dönmeyi...
Daha da sonra kendime rağmen gitmeyi...

* * * Dünyaya tek başına meydan okumayı öğrendim genç yaşta...
Sonra kalabalıklarla birlikte yürümek gerektiği fikrine vardım.
Sonra da asıl yürüyüşün kalabalıklara karşı olması gerektiğine aydım.

* * *Düşünmeyi öğrendim.
Sonra kalıplar içinde düşünmeyi öğrendim.
Sonra sağlıklı düşünmenin kalıpları yıkarak düşünmek olduğunu öğrendim.

* * *Namusun önemini öğrendim evde...
Sonra yoksundan namus beklemenin namussuzluk olduğunu; gerçek namusun, günah elinin altındayken, günaha el sürmemek olduğunu öğrendim.

* * *Gerçeği öğrendim bir gün...Ve gerçeğin acı olduğunu...Sonra dozunda acının, yemeğe olduğu kadar hayata da lezzet kattığını öğrendim.

* * *Her canlının ölümü tadacağını, ama sadece bazılarının hayatı tadacağını öğrendim.

Milliyet - Can Dündar /16.06.2008

Gerçekten ne kadar boş yaşıyoruz aslında bir düşününce..... Daha eskiden sanki daha bir güzeldi herşey. Teknolojiyle hayatlar kolaylaşıyor ama galiba insanlar yanlızlaşıyor.....

Birkaç photoshop denemesi

Bir piknik_i muhabbet :)

Akşam üzeri iş çıkışı ablalalarımızla pikniğe hoş bir sohbete katıldık.

Bu işten en çok hoşlanan benim kuzu oldu tabiki

Seraları gezdi,böcekleri,kelebekleri inceledi,tazecik

meyveleri yedi.

- Anne bak böööööööööö

Dalından mis gibi
taze taze kirazlar afiyet olsun bize :P

Gerçekten çok güzel bir akşamüzeri yaşadık hoş sohbetlerle maneviyatımızı, güzel lezzetlerle de kendimizi besledik ve 8.30 gibi ayrılmak istemesekte evimize döndük. Daha çooookkkk güzellikler vardı ama malesef kameramızı almamıştık şarzı bitmekte olan bir tel. ile ancak bu kadar görüntü var :((

18 Mart Pazar (Güzel bir haftasonu)

Şu yaz sıcaklarını yaşadığımız bu günlerde attık kendimizi

deniz kenarına biraz serinledik. Benim tatlı kuzum büyümüş artık

bizi ogün hiç üzmedi kendi kendine oynadı,koştu bizde rahatça

babişkoyla çaylarımızı içtik.

- anne topum nerde?

- Öff hadi artık denise tas atalım yaa..

Kum oynamayı seven minik kuzum benim :))

Akşama kadar denize taş attıktan sonra Tunç amcamızın

evine gittik minik cereni görmeye, ne kadar büyümüş

biz görmeyeli kocaman kız olmuş.

11 Mayıs annler günü

Bu benim 2. anneler günüm, seninle beraber inşallah daha nice anneler günü yaşarız canım oğlum. Şöyle bir geçmişe baktığımda aslında nekadar da çok şeyi belkide doyasıya yaşayamadımı görüyorum. Özelliklede senin aramıza katıldığın o ilk ayları, şimdi tekrar o zamana dönebilseydim eğer; seni hiç kucağımdan bırakmaz sürekli o mis kokunu içime çekmek isterdim. Evin kirlenmesine, yemeğimiz olmadığına aldırmaz sürekli seni seyrederdim. Daha 2 yaşındasın ama ben bir yandan denin kocaman bir adam olacağın günleri hayal ederken bir yandan da büyümeni istemiyorum. Hep böyle kalsak zaman hiç akmasa geceleri seni kucağımda uyutabilsem, sürekli nefesini dinlesem keşkeee:( Ama bu böyle olmayacak biliyorum zaman geçecek ve sen büyüyeceksin ve ben hala bana ilk anneler gününde babanla aldığınız kurumuş güle bakıp ilk seni kucağıma aldığım o günü hatırlayacağım. İyi ki varsın, SENİ ÇOKKKKKK SEVİYORUM İNATÇI KEÇİM.

Oğluma İYİ Kİ DOĞDUN, ANNEN OLDUM günü ne (ben anneler gününü böyle adlandırıyorum) özel olarak kamyon aldık (bakalım bu kaç saat dayanacak :) ) . Akşam üzeri parka gittik ve kum oynadık, kirlendik, tozlandık ve eve döndük.

Akşam yıkanıp paklanıp yemeğimizi yedikten sonra yeni icat edip çok sevdiğimiz LEGOGEMİ oyununu oynadık.

OYNANIŞI: Önce mandallar(yolcular) ters çevrilmiş olan legoların içine doldurulur sonra denizden geçilir ve limana yanaşılır. Daha sonra ise yolcular tek tek indirilir gemi görevlisi tarafından (bu da ben oluyorum). Sonra tekrar karşı kıyıya yolcular alınmaya gidilir ve oyun oynama süresinde rekor kırar Mert Paşa yani 10 dakika.